همینه که هست ...

درد ها فراموش میشوند ، ولی همدرد ها هرگز !

خواهر شوهر

میگن پسری که مو بافتن بلده رو یکی یادش داده ، خواستم از همین تریبون به عروس های عزیز آینده مون اعلام کنم به داداش کوچیکه من یاد دادم ولی نمیدونم به داداش بزرگه کی یاد داده ...
.
خبیثانه نوشت : دیگه بالاخره من خوار شوهرم دیگه ، یه جوری باید اذیت کنم :))
۱۹ ۱۳

در همین حوالی

آقامون یه کارگر افغانستانی داره که زن و بچه ش افغانستان هستن . یه سری که دلمه برگ مو درست کرده بودم به آقامون گفته بود ما اصلا برگ مو نمیخوریم توی افغانستان . خندیده بودم ، گفتم پس نصف عمرشون بر فناست. گفته بود دستور پختش رو میخواد که رفت افغانستان بگه خانومش براش بپزه ...
.
امشب اما آقامون گفت نوری گفته ( از این به بعد نوری صداش میکنیم ) به خانومت بگو با سلیقه ء خودش برای خانومم عطر بخره ، فامیل شون میخواد بره افغانستان ، میخواد بده فامیل شون برای خانومش ببره .
عشق ، عشق و باز هم عشق ...
۹ ۱۰

بودن یا نبودن

وقتی شاغل نبودم فکر میکردم " چه حالی میکنن خانوم های شاغل " ، آخر ماه حقوق میگیرن . من اگه بودم فرداش میرفتم با تمام حقوقم طلا میخریم برای آینده پس انداز میکردمش . نه ، یه قسمتیش رو میزاشتم برای خرید طلا ، یه قسمتیش رو هم برای خرید های همینجوریم نگه میداشتم . روی کاغذ همه چی اوکی بود ، میشد طلا و دلبرک های رنگی رنگی خرید ، پس انداز کرد ، پولدار شد !
بعد ها که شاغل شدم اما همه چی فرق میکرد ، تمام وقت که نبودم ، پس پول زیادی هم در نمی آوردم ، اگه تمام وقت هم بودم باز فرق چندانی نداشت . یه روز موقع برگشتن برای خونه خرید میکردم ، یه روز برای مرد خونه ، یه روز یه چیزی برای خودم ...
بعد از کار اینقدر خسته بودم که کارهای خونه رو که انجام میدادم نهایتا تا ۹ و نیم میتونستم بیدار بمونم بعدش از خستگی بی هوش میشدم . از درآمد و پس انداز که نگم ، چیزی نمی موند ، حالا گیرم چیزی هم می موند ، اون قدری بود که بشه باهاش طلا خرید ؟ نه ! حتی اصلا پس انداز هم حساب نمیشد ، فقط خستگی بود و خستگی و خستگی ...
خلاصه که هم شاغل بودن هم شاغل نبودن معایب و محاسن خودشونو دارن ...
۹ ۶

داستان های من و مامان ۲

کلاس اول ابتدایی بودم ، معلم دیکته گفته بود . یدونه غلط داشتم شدم ۱۹ . گفت دوباره دیکته میگم و دوباره دیکته گفت . دفترها رو جمع کرده بود داشت دیکته ها رو چک میکرد . یکی از بچه ها گفت فلان کلمه رو اشتباه نوشتی. دفترم رو از توی دفتر های بچه ها برداشتم تند تند اون کلمه رو پاک کردم و دوباره نوشتم . معلم گفت نکن ولی من گوش نکردم ! آره دقیقه آخر کلمه ای که درست نوشته بودم رو پاک کردم غلط نوشتم . دوباره شدم ۱۹ .
رفتم خونه ، مامان گفت دیکته چند شدی ؟ با ترس و لرز گفتم نوزده ‌. داد زد نوووووووزدههههه؟ یه دل سیر کتکم زد ، دوباره دید دوتا دیکته پشت هم رو شدم نوزده بیشتر کتکم زد . در آخر همسایه ها از دستش نجاتم دادن ...

۱۴

دلتنگی

هربار که میرم ییلاق دلم برای مامانی م تنگ میشه . هربار که صُغی رو میبینم که میخنده یا مهمون طور نشسته که ما توی خونه ش جلوش میوه یا چایی بزاریم دلم برای مامانی تنگ میشه . دلم برای پرده هایی با گل درشت آبی که مامانی به پنجره ها زده بود ، دلم برای روسری کِرِمه ء مامانی که من سرم میکردم ، دلم برای آفتاب مهتاب گفتنش ، حتی دلم برای چایی خوردنش تنگ میشه .
هر بار که با آقامون میرم سر چشمه آب بخورم مامانی رو میبینم که یه سطل قرمز دستشه و داره میره باغ گل گاوزبون بچینه . سرم رو برمیگردونم مامانی بهم آلو پیوندی میده و میگه : " پُرفُسوره دِتَرُم باخور " و من میخندم ...
چشمم به تمام جاهایی که بود و الان نیست میوفته و دلم تنگ میشه . به پرده ، استکان ها ، وسایل خونه ای که سلیقه اون نیست نگاه میکنم و یکی توی سرم میگه لعنتی ها چطور دلتون اومد تمام وسایل مامانی منو بریزید دور ؟ و دلم تنگ میشه . من حتی یه یادگاری هم ازش ندارم ، کاش مامان گوشواره های خوشه انگوری مامانی رو نداده بود به دایی ...
۹ ۱۰

پُشت

هنوز کلاس تعلیم رانندگی میرفتم ، یه روز به آقای همسر گفتم بیا برام یه مانکن بخر . من که خودم پشت لباس هامو نمیبینم یه مانکن بخر لباس رو تنش کنم ببینم ایرادی چیزی نداشته باشه ...
از توی دیوار یدونه پیدا کردم ، زنگ زدم هماهنگ کردم رفتیم بخریمش. برگشتنی یه کفش فروشی دیدیم، آقامون گفت بیا بریم برات یه جفت کفش راحت بخرم که باهاشون رانندگی کنی . خلاصه که رفتیم ، دیدیم و یه جفت کالج ساده خریدیم .
رفته بودیم ییلاق خونه آقاجون ، اون کفش رو پوشیده بودم ، پام رو میزد ، تنگ بود انگار !
بعد از اینکه برگشتیم تهران صُغی SMS میداد که چند خریدیش و از کجا خریدیش و فلان . گفت سایز ۳۹ ش رو برام بخر ! گفتم ببین کفش چیزی نیست که بشه همینجوری برای کسی خرید ، اونجا هم سرراه نبود ولی اگه رفتم میخرم .
دیگه کارم دراومده بود ، هرروز sms میداد خریدی ؟ و من میگفتم نه ! دیگه شاکی شده بودم ، گفتم بابا من یه زن گنده پاشدم رفتم پوشیدم این بیصاحابو خریدم حالا میبینم تنگه چجوری میتونم واسه کسی کفش بخرم ؟؟؟ گفتم ببین یه پاساژ کفش فروشی توی امام حسین هست اونجا رفتی خودت بگیر . گفت نه مدلاش جدید نیست ! گفتم با آقاجون بهارستان میری اونجا هم کفش هست ، گفت نه میخوام مُد باشه . گفتم پس اگه من رفتم برات میخرم ولی سرراهم نیست که هرروز برم ها ! و دیگه ول کن نبود :/ به مامان گفتم این اعصاب منو خورد کرده و ...
سری بعد که رفتیم ییلاق دیدم صُغی میشینه پشتش رو میکنه بهم !
.
مامان برای خونه ییلاق داره اساس میخره ، آبکش خریده بود ، از این آبکش فلزی ۶ تایی ها . صُغی دیده بود بهش گیر داده بود که باید برای منم بخری اصلا تو هرچی برای خونه ییلاق خریدی برای منم بخر ! مثل اینکه مامان اینا یبار میرن مولوی نخود لوبیا بخرن بعدش میرن خونه آقاجون سر بزنن که صغی میپرسه خریدی برام ؟ مامان میگه نه هنوز .
مامان میگه فهمید نخریدم پشتش رو میکرد بهم میشست!!
و این قسم داستان ها زیاد داریم باهاش ...
۹ ۸

جام جهانی که نه ، فقط چشمات

چشم هات ، چشم هات ، چشم هات ...
تو با اون چشم هات ۲ هیچ از من جلو بودی ، میدونستی برای چشم هات میمردم ؟ نمیدونستی . اتفاقی نگاهم افتاده بود به نگاهت و توی نگاه تو هیچی نبود . هیچی از نگاهت پیدا نبود ، نه عشق نه نفرت نه شیطنت ، هیچی ، خالیه خالیه . چشم دروازه ء دل بود و انگار تو در های قلبت رو روی من بسته بودی و من کم کم فهمیده بودم که عاشقت شدم . انگار فرو رفته بودم توی یه چیزِ غلیظِ سیاه که چشمای تو بود و نه راهِ پس داشتم نه راه پیش و تو حواست به هرچیزی بود جز من ...
.
پ.ن : دستم‌خورد دو سه تا از نظر ها پاک شد . از آبان عزیزم و آقا مهدی و فابر به شدت عذر خواهی میکنم ، ببخشید لطفا :'(
۲ ۷

وا !

در حالی که با پشتی ها برای خودمان روی بالکن خانه پدری در شهرستان سایه بان درست کرده ایم و ویو مان این است پست مینویسیم ...
( فرض تون این باشه که من آدم‌ جالبی نیستم ! ) طبیعتا اینجا وطن مامانه و روزه ش درسته و من نه . در نتیجه اینجا همه جز مامانم روزه خواریم :/ دیروز که ما اومدیم آقاجون و صُغی هم اینجا بودن ( طبیعتا آقاجون اینا هم اینجا خونه دارن و روزه ن ) . صادقانه بگم ، صد سال هم که از پیوستن صُغی به خانواده گذشته باشه هرچقدر هم خوب و مهربون و کیوت باشه من دوستش ندارم. خلاصه که هر وقت که ما اینجاییم اونم اینجاس انگار نه انگار که باید بره خونشون . خلاصه که ما اومدیم و بساط چایی به راه بود دایی هم اومده بود . دیدم آقامون چاییش رو برداشت آورد توی آشپزخونه یواشکی خورد گفت اینا روزه ن روم نمیشه چایی بخورم  :||
بعد تر آقاجون داشت میرفت خونشون به صُغی گفت بیا بریم و صُغی مایل نبود بره گفت میام حالا و نمیخواست بره ! گفتم آقاجون ببرش مامانمم ببر ما میخوایم غذا بخوریم معذبیم و بالاخره با بی میلی رفت . مامان میگه ناراحت شد بیرونش کردی :/

۱۰ ۶

خویش خواه

چند وقت پیش بود ، نمیدونم . نشسته بودم با خودم فکر میکردم که تا کی میخوایم دلسوز بقیه باشیم و اونها رو بزاریم اولین اولویت زندگی مون ؟ از وقتی رفته بودم معاینه چشم فهمیده بودم که چشمم ضعیف شده ولی وقت نکرده بودم برم دکتر . یه تیکه از دندونم شکسته بود و باز هم وقت نکرده بودم برم دکتر !! چپ و راست خرده فرمایش های اطرافیان میرسید و وقت نمیکردیم هم به اونا برسیم هم به خودمون ، به سلامتی مون !
اونجا بود که تصمیم گرفتم ، گفتم لزومی نداره حواسم به خوب بودن حال دل بقیه باشه . قرار نیست به همه کمک کنم ، اوقات فراغت و وقت های استراحتم رو براشون خرج کنم و لزومی نداره حال بقیه رو بپرسم . از اون روز به بعد بیشتر به خودم رسیدم ، کرم روز و شبم ، مسواک و نظم و ترتیب فراموشم نشد . یه روزایی فقط برای دل خودم کاری رو انجام دادم ، استراحت کردم ، قدم زدم ، نفس کشیدم و از آفتاب فرار کردم ! به فکر مغز گردوی لای خرما نبودم و اگه حال نداشتم شام نپختم . کم کم دکتر هام رو رفتم ، آزمایش دادم ، دستم کبود شد ، نگران شدم و حتی سعی کردم بیشتر حواسم به سلامتیم باشه . به جای احوالپرسی از دیگران کتاب خوندم ، فیلم دیدم و موزیک گوش کردم . کمتر خوابیدم ، کمتر حرف زدم ، بیشتر گوش کردم و بیشتر خندیدم . خلاصه که دارم آدم خودخواهی میشم که اولین اولویتش خودشه دومیش زندگیش . تا حالا هم کسی از خودخواهی و اینکه سرش به کار خودش بوده نمرده!
۱۵ ۱۳

تهوع

بچه بودم ، از آقاجون بزرگ بدم اومده بود ، همون روزی که شمالی ها مهمون مون بودن و ناهار فسنجون و قیمه داشتیم ، همون روزی که سر سفره دست کرده بود توی بشقاب غذای من و ته دیگم رو برداشته بود بدم اومده بود ، اصلا از اینکه مثل ما با قاشق غذا نمیخورد و با دست غذا میخورد بدم اومده بود !! قهر کردم ، اون روز از سر سفره قهر کردم ، یادم نمیاد کلا غذا خوردم یا نه ولی قطعا فسنجون نخوردم ، از فسنجون هم بدم میومد ...

 آقاجون بزرگ ، بابای مامانی ، آدم بدی نبود . اولین نتیجه ش بودم و حسابی دوستم داشت . چشم هاش دیگه نمیدید ، یادمه یبار خورده بود زمین ، دستش زخم شده بود ، خون میومد . گریه م گرفته بود گفتم آقاجون بزرگ بیا بریم خونه ء ما دستتو ببندیم ، گفت خدا خونتون رو خراب کنه ! ناراحت شدم ؟ نمیدونم ...
قهر کرده بود نیومد . بعد تر ، خیلی سال بعد تر پیش خودم گفتم کاش خدا خونمون رو خراب کرده بود ...
.
میدونستم الهام رو بیشتر از من دوست دارن ، اون نوه ء پسری بود و من نبودم ! اهمیتی نداشت برام ، از اونور که نوه ء پسری بودم منو میزاشتن روی چشمشون، به معنی واقعی کلمه.
کلثوم خانوم داشت فرش میشست، کل خیابون شده بود آب و کف . سه چهارسالم بیشتر نبود ، داشتم از توی کوچه میومدم خونه ، آقاجون الهام رو بغل کرده بود و توی بالکن با افتخار وایساده بود . قدم نمیرسید که بخوام مستقیم برم روی بالکن تقریبا باید شیرجه میزدم بعد خودمو میکشیدم بالا . شیرجه زده بودم که دیدم آقاجون داره با پا میاد توی صورتم که چرا دست زدی به آب کثافتا ی مردم ؟ دست نزده بودم ! اصلا گیرم دست هم زده بودم باید با لگد بزنی توی صورت یه بچه ؟
 میگن بچه ست ، بزرگ میشه یادش میره من بزرگ شدم اما یادم نرفت ...
بعدتر زمانی که مامانی نبود و آقاجون میخواست زن بگیره اصلا برای من مهم نبود . مگه نه اینکه آدم همدم میخواد ؟ پس از این فکر استقبال هم کرده بودم تا کی میخواست تنها بمونه ؟
اما وقتی فهمیدم آقاجون با افتخار نشسته برای شوهر من ، دامادِ دخترش ، تعریف کرده که آدم میره میوه تر و تازه میخره یا میوه ء پلاسیده ؟ از هرچی میوه و میوه فروشیه حالم به هم خورده بود . داشت زن متولد ۶۵ گرفتنش رو توجیه میکرد ! بدم اومده بود ، خیلی زیاد ...
بعد تر زمانی که داشت میگفت ما حساب کردیم حاجی حسن و زنش ، که بعد از همسر مرحومش با اون ازدواج کرده بود ، ۳۷ ۸ سال فاصله سنی داشتن ما ۴۳ سال فاصله سنی داریم و باورم نمیشد که با افتخار اینا رو تعریف میکرد ! پیش خودم گفتم چقدر بیکارید که میشینید فاصله سنی زن و شوهر ها رو حساب و با خودتون مقایسه میکنید ...
پیش خودم فکر کردم کاش همون موقعی که آقاجون بزرگ گفته بود خونمون خراب میشد تا این روز ها رو نبینیم ...

۱۷
همه عاشق شدن را بلدند ، اما فقط افراد کمی هستند که بلدند چگونه در عشق با یک نفر برای مدتی طولانی بمانند ...
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان